In een magazine staat een plaatje, met daarop een knappe vrouw die een boek leest. Onder het plaatje staat: “Maar zonder haar fysieke en psychische kanten – wat bleef er dan eigenlijk nog van haar over?”.

Ik heb een vriend die mij uitlacht als ik zeg dat er een diepere betekenis zit achter dingen. Hij denkt dat alles zo oppervlakkig is als het zich voordoet en vindt dat ik teveel energie verspil aan mysteriedenken. Hij beweerd zelfs dat er geen innerlijke wereld is die verborgen is voor onzelf of anderen, hij zegt dat iemand die daarin geoefend is, alles kan aflezen aan ons uiterlijk gedrag, heel onze innerlijke zelf. Ik heb dan argumenten aangehaald als “kunst” en “literatuur”, dat zijn toch dingen die van dieper komen? Hij zegt dat die dingen niet uit onzelf komen, maar voorkomen uit de invloed die de samenleving op ons heeft… dus dat we in kunst en literatuur de oppervlakkigheid van de samenleving proberen te weerspiegelen, op zulk een manier dat het complex overkomt.
Dit gesprek vond 3 jaar geleden plaats. Ik weet dat hij iemand is, die ter wille van de discussie, met zijn argumenten de tegenpartij vertegenwoordigt, zonder zelf tot die tegenpartij te behoren. Maar ik stel er mij nog steeds vragen bij…

Voor mij getekend door dP van dp-spot; http://dp-spot.blogspot.com

 Er van overtuigd dat materialisme en armoede van geest hand in hand gaan, zou ik geneigd zijn mij van al het overbodige te ontdoen. In theorie, want in praktijk zou dat betekenen dat ik alles van materie aan de deur moet zetten…

De wereld is druk, gehaast, en nooit is er tijd om stil te staan. Ons wakkere leven verkopen we voor een minimum loon. We verruilen ons warme bed voor wasemende files. De chansons van vroeger worden verruild voor snelle ritmes met hevige beats. Hyperactieve dj’s houden zich tijdens het nieuws even serrieus om ons morgen na morgen te vermelden dat het land in algehele malaise dreigt op te gaan. Ons werk is hard en lethargisch…

00.15: De stad slaapt, ik glijd van straat naar straat, maar nergens een levende ziel te bekennen. Terwijl ik zonder richtingaanwijzers door het hart van de kempen rijd, voel ik mij voor het eerst vandaag vrij. Er is niemand meer, de wereld is aan mij.

00.30: Ik parkeer mijn wagen, zonder hinder van verkeer. Op de straat is er niets te horen behalve mijn weergalmende voetstappen. Zelfs een sleutel in het slot lijkt een inbreuk op die stilte. Als een dief in de nacht, sluip ik naar binnen. Er is niemand thuis behalve de kat. Op weg naar de keuken, zet ik de tv aan.

“Stakingen wegens de verminderde koopkracht, 3 op 4 studenten heeft last van stress tijdens de examens, …”

Ik beroof de ijstkast, knip de tv uit en laat de deur weer in het slot glijden.

01.00: Tijd om te beginnen met waarvoor ik ben opgestaan. Niet om mijn prikkelgehalte op peil te houden met koffie. Maar om te lezen in mijn boek en om te zijn, zomaar, onvoorwaardelijk. Ik rijd naar één van mijn favoriete plekjes, een verlaten zandparking aan het donkere gedeelte van een haventje dat slechts langs één kant bebouwd is. De gevels aan de andere kant zijn verlicht, het havenkroegje is nog open, maar er zitten geen klanten, iedereen slaapt.

-Lacune-

02.00: Ik schrik wakker uit mijn boek, een uur lang bevond ik me op een bloederig slagveld, waar enkele vogelvrijen zichzelf hadden verhuurd om te strijden voor een edelman…
Ik start mijn motor.

Ik rijd rond, zonder doel, zomaar, omdat het fijn is om vlot doorheen deze wereld te dwalen.

02.30: Ik rijd over een oude landweg, bij het licht van de koplampen doemt iets op, iets dierlijks. zo snel dat ik er al overheen reed voor ik het zag. Het duurde niet lang voor het schuldbesef mijn maag vond. Maar eens het daar zat, draaide ik mijn auto om en reed traag de gereden weg terug, op zoek naar mijn slachtoffer. Het was een egel, hij had zich in een bolletje gerold en lag gezond en wel middenop de baan. “Jij kleine gelukzak” grijnsde ik. Even dacht ik er over om hem in de berm te leggen, maar ik bedacht me. Het was nacht en de baan was van hem.

02.32: Ik rijd voorzichtiger, aangezien er blijkbaar heelwat nachtdieren op de baan zijn. Konijnen lopen voor mijn auto uit. Ik rij nog trager zodat ze van de baan kunnen wippen om zich in de berm te schuilen. Een soort nachtelijke file, maar deze wasemd geen Co2 uit, enkel rust.

Piaf zingt: “padam padam…”
Zouden er meisjes zijn, die net als ik door de straten en velden rijden, op zoek
naar rust en romantiek? Zouden die nu naar dezelfde maan kijken en opletten voor overstekende konijnen? En zouden die zich afvragen of er jongens zijn, die net als hen door de straten en velden rijden, op zoek naar rust en …
Ik hoop van wel.

…

4.00: Ik vergeet de wereld, geef me over aan het warme dons, en laat me zoetjes tot slapen sussen.

Voor de spiegel in de badkamer staat een vrouw haar haren te kammen terwijl een man stiekem in de deuropening komt gluren.
Zijn mond staat zacht open en hij lijkt volledig door fascinatie bevangen, wanneer opeens de deurstijl kraakt en zij zich omdraait.

Zeg eens, wie denkt gij wel te wezen dat ge schaamteloos naar mij staart?

Och verschoning mijne vrouwe, ‘k dacht dat g’ een oud bekende waart!

En dat ter uwe verdediging zulk een zwak verzonnen smoes?

Ach, wat kan ik anders zeggen? Ben zo danig in een roes!
Ge moet u eens bekijken, zo pront als een godin, grote ogen, blanke armen en schoongelokte lokken, met wijde krullen in.

…Toen ik u zag lopen is de vrees mij in ‘t hart geslaan,
dat gij ‘t over uw hart zou krijgen, uit mijn blikveld weg te gaan.
En eureka! ‘K had een plan! ‘K zou zelf die demon verslaan,
door u overal te volgen en dicht bij u te staan.

…Dus vrouwe, nu smeek ‘k u, laat mij niet wijken, want dan is ‘t met mij gedaan. Zonder u om naar te kijken, zal ik voorwaar vergaan!

Ach mijnheer, ‘t is al drie dagen, dat gij naar mij loopt te kijken.
En dat gij zelfs in mijn eigen huis, niet van mij zij’ wil wijken.
‘K heb drie dagen niets gezegd en u laten begaan,
ook al wist ik niet wie gij zijt en ging dat mij niet aan.

…’K was drie dagen te verlegen, om te vragen, waarom gij naar mij staart.
En ‘k heb dan maar gedaan, alsof gij er niet waart.

…Maar mijnheer, nu word het echt te veel, voor een hartstochtelijke meid…
Want al jou aandacht en interesse, die wil ik nooit meer kwijt!

Hij komt binnen en neemt haar in zijn armen.

Ach vertel me alle dagen, hoezeer ge me op ‘n godin vind gelijken,
dan beloof ik u, m’n lief, zult ge nooit van me moeten wijken…

Het tafereel gaat op in waas, en het lijkt alsof we weg worden getrokken van wat zich daar afspeelt. Vaag horen we nog hoe de geliefden elkaar liefkozend toespreken…
Dan is het stil.

Vele zomerende nachten geleden, gooide er eens een mooie blogster met een stokje naar mij. Aangezien die stok van aan zee moest komen, en ik nogal in de kempen woon, en die stok dus gewoon ik weet nie hoe lang onderwegen was. Heeft hij mij pas vandaag bereikt. Voor hen die zich afvragen of dat überhaupt wel mogelijk is, een stok van aan zee naar de kempen gooien. …Ik geef eerlijk toe dat ik aanvankelijk ook mijn twijfels had, maar een geluidsmuur doorbrekende knal en een klap om mijn oren van diezelfde uit de lucht denderende stok, hebben mij die twijfel geheel ontnomen!

“Wat is uw opperste moment van glorie geweest in het leven dat u nu leidt?”

En daar zit je dan, glorieloos te wezen. Het antwoord is neen, ik heb niet met mijn legers doorheen de Arc de triomphe gemarcheerd, geen tot nog toe onbekende landen ontdekt, bergen beklommen of oceanen overzwommen. Ik ben eigenlijk maar een heel normale mens, die niet meer of minder uitblinkt dan al de anderen. En toch! Wat heb ik wel gedaan, waarop ik trots ben en waarvan ik zelfs foto’s bewaar tot op heden! …ik heb een rek gemaakt. Een boekenrek.

Ken je dat wanneer je een bepaald iets wil bezitten, maar het nergens kan vinden. Zo droomde ik over een boekenrek dat precies tussen mijn dressoir en mijn plafond paste en dat bij voorbaat ook nog eens dezelfde lengte als die dressoir had. En alsof dat allemaal nog niet veelgevraagd genoeg was, moest het ook nog donker bruin zijn!

Needless to say, dat dat boekenrek niet bestond.

Ik zeg bestond, want nu bestaat het wel! Wat begon met een banaal net-uit-bed-en-boordevol-moed plannetje van hoe dat rek nu precies in elkaar moest zitten. Is uitgelopen naar een telefoontje dat ongeveer als volgt ging:

Vestje: Hey Japs
Japs: mmm
Vestje: Hoezo net wakker?
Japs: mmm
Vestje: Hey zeg, zin om een boekenrek te maken?
Japs: mmm
Vestje: Het gaat niet lang duren hoor, ik heb al een plannetje.
Japs: mmm
Vestje: Ok dat is dan afgesproken! Ik ben daar over een uurtje!

Het “niet lang duren” duurde ongeveer 4 dagen. Maar het resultaat is er!
Een uniek boekenrek, geheel naar eigen smaak!

(hier nog ongevuld met boeken)

-Einde glorieuze daad

Voor de liefhebbers nog: De making of!

Vrijdag is anders, op vrijdag ben ik altijd even sleurloos. Ik stap van mijn gewoontes af en ga nieuwe plaatsen verkennen, nieuwe mensen ontmoeten en een keer in de maand nieuwe boeken kopen. Vandaag was weer zo’n vrijdag, ik had me voorgenomen met een zak friet rond het kasteeltje van Turnhout te wandelen, dat pal in het historisch centrum ligt, en waar jongeren en prille koppeltjes graag rondhangen. De opzet was niet groots, maar het was iets dat ik anders nooit deed, en dus bij voorbaat perfect voor sleurloze-vrijdag.

Ik zou kunnen vertellen dat er meisjes in de frituur zaten die naar mij knikte en lachte om daarna verlegen in hun bakje friet te duiken, en ik zou daarmee niet liegen. Ook kan ik vertellen over een dronken man die werd uitgelachen door een bende jongeren en die bij mij met dubbele tong frietjes kwam vragen, die ik hem gaf. Ik zou zelfs kunnen vertellen over het koppeltje dat ik eerst niet zag, maar wel hoorde en dat bij nadere inspectie in de struiken lag te rollebollen.

En ik zou dat ongetwijfeld gedaan hebben mocht het niet zijn voor de jongen met de “diablo”.

Na mijn ronde rond het kasteeltje, had ik mij op één van de grote treden aan het water genesteld, om daar wat overgebleven was van mijn friet te verorberen. Toen ik bij mijn laatste hap een klein fietsje zag naderen met daarop een jongen, die nog niet tot aan mijn middel kwam. Ik besteedde weinig aandacht aan hem, omdat er wel vaker mensen voorbij fietsen. Maar deze jongen stopte, kwam pal achter mij staan en riep vrolijk “Hey!”, “Hoi” zei ik. “Ken jij dit?” vroeg hij, mij een tol met twee stokken en een touw onder de neus duwend. “Al wel gezien, kan jij het?”. “Nog niet zo goed maar ik zal het voordoen en dan moet jij ook proberen, ok?”. “Ok”. Hij stapte weg van het water “anders valt mijn tol er in” en begon vaardig met de stokken te wiebelen, zodat de tol aan het rollen ging. “Dit is een -diablo-” zei hij en hij wees met zijn vinger naar de tol. Hij keek mij onderzoekend aan en vroeg “Wat is een diablo?”. “Die tol daar”. “Juist, je hebt het onthouden”. “Weetje wat -diablo- betekent?” vroeg ik hem. “Ja, diablo betekent diablo”. “Ook, maar diablo is ook Spaans”. “Spaans?”. “Ja, Spaans voor duivel”. “Cool, ik speel met een duivel”. “Ja”. “Wil jij ook eens proberen?”. “Ok”. Na een klunzige poging mijner zijde maar toch met redelijk resultaat gaf ik hem de diablo weer. En hij begon mij meteen een nieuw trucje te tonen. “Kijk goed, want zo dadelijk moet jij het doen”. “Ok”. “Ik mag van mama en mijn stief papa niet op het gras spelen, ik ben de jongste thuis, maar niet de kleinste, mijn zus Jolien is kleiner en ik heb ook nog een broer, ik ben het kakelnestje, wil je nog eens proberen?”. “Ok”. Na een paar mislukte pogingen wou ik hem de tol teruggeven “Ik kan dit niet”. “Jij bent niet de enige aan wie ik dit probeer te leren”. “Aan wie nog meer?”. “Alle mensen die ik tegenkom”. “En kunnen die het?”. “Die zeggen -Ik kan het niet, ik kan het niet-”. “En wat doe je dan?”. “Dan zeg ik -proberen is leren-”. “Dat is waar -proberen is leren-”. Ik probeerde nog eens, en nog eens, daarna nog eens “Kijk! Kijk! Het lukt!”. “Kijk, nu moet je dit proberen”. “Ik moet eigenlijk doorgaan”. “Nog eentje”. “Ok”. Hij deed nog een trucje voor en ik deed het hem na, zonder fout deze keer. “Nog eentje” probeerde hij. “Neenee” lachte ik “ik moet echt door, maar je moet zelf veel proberen en dan doen we het volgende keer nog eens”. “Ok”. Ik wandelde weg, mij een beetje ongemakkelijk voelend. En toen ik voor ik de hoek omsloeg achter mij keek, was hij mij reeds vergeten, en stond gefascineerd met zijn tol te spelen. “De jongen met de diablo” mompelde ik bij mijzelf “de temmer van duivels”.

Toen ik 2 minuten later met mijn auto voorbij reed, was hij weg, en ook zijn fietsje. Ongetwijfeld probeerde hij, al dan niet tevergeefs, het kind wakker te schudden in de volgende eenzame ziel die zijn pad kruiste. “Proberen is leren” hoorde ik zijn kinderstemmetje nog. Soms is er een kind nodig om je erop te wijzen dat je beperkingen geen vastgeroeste waarden zijn en dat je nog steeds kan proberen en leren, ook al was je dat zelf vergeten.

 Ze heet Sara. En ze is fictief. Maar daarom niet minder écht. Want ze bestaat, in mijn hoofd en via het boek van Renske de Greef. Ze is 23, 1,75m en ze weegt 60 kilo. Ze is blond. En ze is lief. En ergens tussen hoofdstuk 1 en 16 -Waar weet ik niet precies. Ging ik van haar houden. Ontzettend veel van haar houden. Gewoon, zomaar, om wie ze was.

Hoofdstuk, na hoofdstuk, verslond ik. En na elk hoofdstuk, ging ik even naar de achterflap kijken, naar Renske. Want ik hield ook van Renske. Renske die mij Sara bracht. Renske die mij blij maakte. Renske…waarbij het niet zou opvallen als ze een spiegel in het midden van haar gezicht hield. Zo symmetrisch was ze. Zo mooi was ze.

En ik hield van Sara en ik hield van Renske, ik hield van het leven en ik hield van het boek. Tot daar kwam, hoofdstuk 17! Een hoofdstuk waarvan de verbeelding mij nog steeds op het netvlies gebrand staat! Het hoofdstuk waarin Renske, Sara het park in laat gaan, dronken, bij nacht en waar Sara doet waarvan ik haar niet weerhouden kon. Met een oude vent, een wellustige, oude, vent.

Zoals ik niet precies wist waar ik van Sara ging houden. Zo wist ik nu precies waar ik daarmee stopte. Hoofdstuk 17. Daar waar Sara mijn hart brak. Daar waar Renske mij om de oren sloeg met haar harde woorden. Daar waar ik boos werd, daarna woedend en tot slot verdrietig.

Nu houd ik niet meer van Sara, maar nog steeds van Renske. Renske die mij wist te raken waar het pijn deed, enkel met woorden. Renske die doormiddel van dat ene hoofdstuk, me haar boek nooit zou doen vergeten. Renske is fantastisch.

Ik kijk vol verwachtingen uit naar haar volgende boek.

Woorden die ik heb geleerd uit dit boek:

Algeheel en Malaise en de combinatie van die twee, Algehele malaise.

De Efteling is niet meer wat hij is geweest…

Ik herinner mij nog dat ik dartel als een jong veulen door het sprookjesbos huppelde. Luid O’end en A’end en terugdenkend aan een vervlogen zomerdag, bij het zwembad, waar ik las van de gebroeders Grimm.

Ik herinner mij ook dat ik laaiend enthousiast Danse Macabre herkende in het Spookslot, en propjes voerde aan holle bolle Gijs op het plein daarachter.

Ik herinner mij hoe ik haar bij de hand hield, en hoe we samen breed glimlachend door de lanen en over de paden schreden, en hoe we dicht tegen elkaar aan kropen in de Droomvlucht.

Ik herinner mij… zoveel dingen die er gisteren niet waren.

Ik geef de schuld aan het feit dat ik twee truien droeg, wat ongetwijfeld mijn ervaringen afstompte. En ook aan mijn regenjas, die het plezier weerhield van binnensijpelen.

Maar ergens diep onder die regenjas en twee truien wist ik dat het kwam omdat ze weg is, en nooit meer terug zal komen, en omdat ik elke seconde die ik met haar heb beleefd idealiseer, en dat ik dat altijd zou blijven doen…

…Tot ik opnieuw verliefd ben, en die liefde zou idealiseren, met zulk een heftigheid dat ik terstond vergeet ooit andere idealen te hebben gehad.

Gisteren kreeg ik op mijn gsm, via msn en vanuit de blogosfeer (doe het mij na) te lezen dat er eentje heel nieuwsgierig is, naar mijn slaapkamer gebeuren.
“Maar Melissa” zei ik haar “Je mag mij alles vragen!”. Ze was onwrikbaar (en verlegen), en vragen zou ze niet, nee, opdissen zou ik! En dan met voorkeur op mijn blog – for everyone to see.
(En wie kan het zulk een lief meisje weigeren?)

Dus bij deze, vrouwelijke lezers *, neem ik u allen (traditionelerwijs) bij de hand, en leid u binnen in de wonderenwereld, die zich mijn slaapkamer noemt. Alwaar wij ons bevinden, in the vale of night, by the candle light, …, want elektrisch licht, werd uit deze contreien gebannnen.

 (Vestje verlicht zijn slaapkamer met kaarsen, als dat geen “duister” geheim is!?)

Hier waar ik in schaduw en schaduwspel mijn dromen en liefdes koester.
Hier overpeins ik mijn dagen, voor het slapengaan.
Hier is het, dat mijn gezelschapsdame, zich de nacht noemt.
En het is hier dat ik de kaarsen uitblaas, zodat u allen weer terug naar uw pc worden gebeamd…