In een magazine staat een plaatje, met daarop een knappe vrouw die een boek leest. Onder het plaatje staat: “Maar zonder haar fysieke en psychische kanten – wat bleef er dan eigenlijk nog van haar over?”.

Ik heb een vriend die mij uitlacht als ik zeg dat er een diepere betekenis zit achter dingen. Hij denkt dat alles zo oppervlakkig is als het zich voordoet en vindt dat ik teveel energie verspil aan mysteriedenken. Hij beweerd zelfs dat er geen innerlijke wereld is die verborgen is voor onzelf of anderen, hij zegt dat iemand die daarin geoefend is, alles kan aflezen aan ons uiterlijk gedrag, heel onze innerlijke zelf. Ik heb dan argumenten aangehaald als “kunst” en “literatuur”, dat zijn toch dingen die van dieper komen? Hij zegt dat die dingen niet uit onzelf komen, maar voorkomen uit de invloed die de samenleving op ons heeft… dus dat we in kunst en literatuur de oppervlakkigheid van de samenleving proberen te weerspiegelen, op zulk een manier dat het complex overkomt.
Dit gesprek vond 3 jaar geleden plaats. Ik weet dat hij iemand is, die ter wille van de discussie, met zijn argumenten de tegenpartij vertegenwoordigt, zonder zelf tot die tegenpartij te behoren. Maar ik stel er mij nog steeds vragen bij…