Ze heet Sara. En ze is fictief. Maar daarom niet minder écht. Want ze bestaat, in mijn hoofd en via het boek van Renske de Greef. Ze is 23, 1,75m en ze weegt 60 kilo. Ze is blond. En ze is lief. En ergens tussen hoofdstuk 1 en 16 -Waar weet ik niet precies. Ging ik van haar houden. Ontzettend veel van haar houden. Gewoon, zomaar, om wie ze was.

Hoofdstuk, na hoofdstuk, verslond ik. En na elk hoofdstuk, ging ik even naar de achterflap kijken, naar Renske. Want ik hield ook van Renske. Renske die mij Sara bracht. Renske die mij blij maakte. Renske…waarbij het niet zou opvallen als ze een spiegel in het midden van haar gezicht hield. Zo symmetrisch was ze. Zo mooi was ze.

En ik hield van Sara en ik hield van Renske, ik hield van het leven en ik hield van het boek. Tot daar kwam, hoofdstuk 17! Een hoofdstuk waarvan de verbeelding mij nog steeds op het netvlies gebrand staat! Het hoofdstuk waarin Renske, Sara het park in laat gaan, dronken, bij nacht en waar Sara doet waarvan ik haar niet weerhouden kon. Met een oude vent, een wellustige, oude, vent.

Zoals ik niet precies wist waar ik van Sara ging houden. Zo wist ik nu precies waar ik daarmee stopte. Hoofdstuk 17. Daar waar Sara mijn hart brak. Daar waar Renske mij om de oren sloeg met haar harde woorden. Daar waar ik boos werd, daarna woedend en tot slot verdrietig.

Nu houd ik niet meer van Sara, maar nog steeds van Renske. Renske die mij wist te raken waar het pijn deed, enkel met woorden. Renske die doormiddel van dat ene hoofdstuk, me haar boek nooit zou doen vergeten. Renske is fantastisch.

Ik kijk vol verwachtingen uit naar haar volgende boek.

Woorden die ik heb geleerd uit dit boek:

Algeheel en Malaise en de combinatie van die twee, Algehele malaise.