De Efteling is niet meer wat hij is geweest…

Ik herinner mij nog dat ik dartel als een jong veulen door het sprookjesbos huppelde. Luid O’end en A’end en terugdenkend aan een vervlogen zomerdag, bij het zwembad, waar ik las van de gebroeders Grimm.

Ik herinner mij ook dat ik laaiend enthousiast Danse Macabre herkende in het Spookslot, en propjes voerde aan holle bolle Gijs op het plein daarachter.

Ik herinner mij hoe ik haar bij de hand hield, en hoe we samen breed glimlachend door de lanen en over de paden schreden, en hoe we dicht tegen elkaar aan kropen in de Droomvlucht.

Ik herinner mij… zoveel dingen die er gisteren niet waren.

Ik geef de schuld aan het feit dat ik twee truien droeg, wat ongetwijfeld mijn ervaringen afstompte. En ook aan mijn regenjas, die het plezier weerhield van binnensijpelen.

Maar ergens diep onder die regenjas en twee truien wist ik dat het kwam omdat ze weg is, en nooit meer terug zal komen, en omdat ik elke seconde die ik met haar heb beleefd idealiseer, en dat ik dat altijd zou blijven doen…

…Tot ik opnieuw verliefd ben, en die liefde zou idealiseren, met zulk een heftigheid dat ik terstond vergeet ooit andere idealen te hebben gehad.