Ze heet Sara. En ze is fictief. Maar daarom niet minder écht. Want ze bestaat, in mijn hoofd en via het boek van Renske de Greef. Ze is 23, 1,75m en ze weegt 60 kilo. Ze is blond. En ze is lief. En ergens tussen hoofdstuk 1 en 16 -Waar weet ik niet precies. Ging ik van haar houden. Ontzettend veel van haar houden. Gewoon, zomaar, om wie ze was.

Hoofdstuk, na hoofdstuk, verslond ik. En na elk hoofdstuk, ging ik even naar de achterflap kijken, naar Renske. Want ik hield ook van Renske. Renske die mij Sara bracht. Renske die mij blij maakte. Renske…waarbij het niet zou opvallen als ze een spiegel in het midden van haar gezicht hield. Zo symmetrisch was ze. Zo mooi was ze.

En ik hield van Sara en ik hield van Renske, ik hield van het leven en ik hield van het boek. Tot daar kwam, hoofdstuk 17! Een hoofdstuk waarvan de verbeelding mij nog steeds op het netvlies gebrand staat! Het hoofdstuk waarin Renske, Sara het park in laat gaan, dronken, bij nacht en waar Sara doet waarvan ik haar niet weerhouden kon. Met een oude vent, een wellustige, oude, vent.

Zoals ik niet precies wist waar ik van Sara ging houden. Zo wist ik nu precies waar ik daarmee stopte. Hoofdstuk 17. Daar waar Sara mijn hart brak. Daar waar Renske mij om de oren sloeg met haar harde woorden. Daar waar ik boos werd, daarna woedend en tot slot verdrietig.

Nu houd ik niet meer van Sara, maar nog steeds van Renske. Renske die mij wist te raken waar het pijn deed, enkel met woorden. Renske die doormiddel van dat ene hoofdstuk, me haar boek nooit zou doen vergeten. Renske is fantastisch.

Ik kijk vol verwachtingen uit naar haar volgende boek.

Woorden die ik heb geleerd uit dit boek:

Algeheel en Malaise en de combinatie van die twee, Algehele malaise.

De Efteling is niet meer wat hij is geweest…

Ik herinner mij nog dat ik dartel als een jong veulen door het sprookjesbos huppelde. Luid O’end en A’end en terugdenkend aan een vervlogen zomerdag, bij het zwembad, waar ik las van de gebroeders Grimm.

Ik herinner mij ook dat ik laaiend enthousiast Danse Macabre herkende in het Spookslot, en propjes voerde aan holle bolle Gijs op het plein daarachter.

Ik herinner mij hoe ik haar bij de hand hield, en hoe we samen breed glimlachend door de lanen en over de paden schreden, en hoe we dicht tegen elkaar aan kropen in de Droomvlucht.

Ik herinner mij… zoveel dingen die er gisteren niet waren.

Ik geef de schuld aan het feit dat ik twee truien droeg, wat ongetwijfeld mijn ervaringen afstompte. En ook aan mijn regenjas, die het plezier weerhield van binnensijpelen.

Maar ergens diep onder die regenjas en twee truien wist ik dat het kwam omdat ze weg is, en nooit meer terug zal komen, en omdat ik elke seconde die ik met haar heb beleefd idealiseer, en dat ik dat altijd zou blijven doen…

…Tot ik opnieuw verliefd ben, en die liefde zou idealiseren, met zulk een heftigheid dat ik terstond vergeet ooit andere idealen te hebben gehad.

Gisteren kreeg ik op mijn gsm, via msn en vanuit de blogosfeer (doe het mij na) te lezen dat er eentje heel nieuwsgierig is, naar mijn slaapkamer gebeuren.
“Maar Melissa” zei ik haar “Je mag mij alles vragen!”. Ze was onwrikbaar (en verlegen), en vragen zou ze niet, nee, opdissen zou ik! En dan met voorkeur op mijn blog – for everyone to see.
(En wie kan het zulk een lief meisje weigeren?)

Dus bij deze, vrouwelijke lezers *, neem ik u allen (traditionelerwijs) bij de hand, en leid u binnen in de wonderenwereld, die zich mijn slaapkamer noemt. Alwaar wij ons bevinden, in the vale of night, by the candle light, …, want elektrisch licht, werd uit deze contreien gebannnen.

 (Vestje verlicht zijn slaapkamer met kaarsen, als dat geen “duister” geheim is!?)

Hier waar ik in schaduw en schaduwspel mijn dromen en liefdes koester.
Hier overpeins ik mijn dagen, voor het slapengaan.
Hier is het, dat mijn gezelschapsdame, zich de nacht noemt.
En het is hier dat ik de kaarsen uitblaas, zodat u allen weer terug naar uw pc worden gebeamd…