Het volgende speelt zich af in een klein prefab kantoortje, nog voor dag en dauw. Zo onbeweeglijk zat ik daar dat ik voor het ongeoefende oog, als onzichtbaar, opging in het om mij liggende. Zwaar achteruit geleund in mijn stoel, handen gevouwen op de buik en benen gestrekt onder een gammel bureautje, zat ik in het raam naar mijn reflectie te staren. Naast mij vond een bekertje koffie verkoeling aan de nog koele buitenlucht, die zich via een op een kier staande raam een weg naar binnen vond. Zo lang keek ik naar mijzelf, tot ik de neiging kreeg mijn blik af te wenden. “Wie ben jij?” vroegen de lippen mij geluidloos. “Wie ben jij, dat je zolang naar mij staren kan… terwijl de rest van de wereld amper de tijd neemt om zijn veters te strikken”. Ik keek naar de reflectie en begon toen te grijnzen, hij grijnsde naar mij en samen weerlegde we ons blikveld. Onze ogen vonden  de koffie. Het Arabische vocht wierp dikke pluimen damp ten tonele waarin we sprookjes uit 1001 nacht herkende. Nu eens vormde zijn dampen Ali Baba, dan weer een tafereel uit Sinbad, …
Erdoor gefascineerd bleven we staren tot het eerste ochtendlicht ons de reflectie ontnam. In strijdlust met een ochtendhumeur goot ik alle 1001 sprookjes over mijn lippen, begon  mij ostentatief uit te rekken en floot zacht “de morgen” van Edvrard Grieg. Buiten spreidde de ochtendstond haar rozerode vingers aan de kim. Mij door mijn stoppelbaard wrijvend kwam ik met lichte tegenzin overeind, wierp het verfrommelde koffiebekertje in een emmer en verliet het kantoortje.

Aldaar werd ik verwelkomt door een nog prille maandagochtend. Haar kille ochtendlucht tegen mijn longen jagend stond ik te trillen van sensatie. Het eerder vernoemde ochtendhumeur blies, in contact met de zon, luid krijsend de aftocht. Om zich in torment te gaan wentelen in het donkerste hoekje van mijn vergetelheid.
Boven mij beamde de zon een goudgeel licht tegen de omliggende gevels. Mij in de stad El Dorado wanend, draaide ik met armen gespreid om mijn as. Mijn lippen op elkaar persend om niet als een muzikale non in zang uit te barsten, aanschouwde ik in helse kleuren, dat wat vanmorgen nog in zwart wit was. “Reflectie, ik denk niet dat we nog in Kansas zijn” sprak ik tot mezelf in een plas.

Sloom slenterend volgde ik een goudgele weg tot aan een zwaar stalen deur, waarachter zich de werkvloer van een (hier niet verder vermeld) cosmetica bedrijf bevind.  

Vanuit de half-gewassen gezichten staarde de rijk met prut bedeelde ogen mij aan, toen ik mij een weg baande doorheen een meute maandagochtend zombies. Mijn luid “The hills are alive” (with the sound of music) geneurie stond in schril contrast met de om mij heersende sfeer en lokte zelfs hier en daar een boos blik van een mij voorbij stormende werker. Luider nog werd mijn geneurie toen ik voorbij “het meisje in de doos” kwam, want zij straalde, zoals altijd.

Bij de koffiemachine vond ik een man die bijna bestiaal wild om zich heen loerde, als een  gek op de toetsen ramde en met zijn vrije hand op zijn been tokkelde. “Komaan” hoorde ik hem grommen doorheen zijn opeen geklemde tanden. “Wist je” begon ik een gesprek “dat er in 1 kopje koffie, wel zo’n 1001 sprookjes huizen?”. Hij sperde zijn ogen zo wijd open en begon zo heftig door zijn neus te ademen, dat ik bang was dat hij het uit zijn ogen druipende prut langs zijn neus naar binnen zou snuiven.

Hij beende weg, nog sneller dan een haas in het bos.
In zijn haast, welhaast over zijn haastig gestrikte veters struikelend, hoorde ik hem haastig vloeken.
“Onthaast u!” riep ik hem na .
…
Tevergeefs, hij koos reeds het hazenpad.

Alzo vergleed des morgens in des middags.