In de schemerende ruimte leek het wel alsof de witte toetsen licht straalde. Een enkel spotje richtte zijn lichtbundel op haar loshangende haren, die over haar schouders golfden tot aan haar handen. Haar handen… geen blik kon zich ervan wenden, luchtig als dagdromen gleden ze over het klavier. De door haar gedirigeerde hamertjes sloegen de snaren, op zulk een manier dat we van de hele stoel die ons werd aangeboden, enkel het puntje gebruikte.
Achteraan in de zaak deed een lichtend kaarsstompje vagelijk mijn aanwezigheid vermoeden. De door haar gespeelde tonen weerklonken op de muren waartegen mijn muurbankje leunde. Zonder mijn blik van haar te wenden, ontvlamde ik een cederhoutje en deed mijn cohiba gloeien. Blauwe slierten rook kringelden tot aan het plafond. De rook streelde zachtjes mijn tong en toen ik hem uitblies, wierp hij een waas over het tafereel, die de omliggende muren deed verdwijnen. Vanuit het halfdonker zat ik naar haar te kijken, mijn ogen waren droog, maar ik durfde ze niet sluiten, uit schrik dat het het plaatje zou beroeren. Zachtjes bracht ik de bruine cilinder naar mijn lippen. Naarmate ik hem tot as herleide, verdwenen ook de andere gasten, de tafeltjes, de drankjes, de stoelen…. Tot er alleen nog zij was. De roker herleid alles tot vuur en as, bedacht ik, de sigaar is het enige dat echt is, vuur en as, al het andere zijn slechts dromen. Toen bij mijn volgende trek het meisje met de piano verdween glimlachte ik en al glimlachend, verdween ik ook.
In het aardedonker was er enkel nog de stervende cohiba, met zijn gloeiende askegel, en de warme tonen van haar pianospel. De cohiba gloeide kort daarop voor het laatst, maar haar warme tonen bleven bij ons, tot het einde van de nacht.