Dit sluit aan bij Menck’s rooskleurige blogweek…in zoverre dat donkere bossen en verhelderende nachten rooskleurig kunnen zijn. Het is echter niet slapstick-rooskleurig dan wel rooskleurig als wanneer een mens zich herboren voelt na een dromerige rit doorheen een door de natuur gegeseld bos. Ik nodig de lezer uit zich te laten vergasten op een tocht doorheen mijn op het eerste zicht surrealistische wereldje…

Ken je de zeldzame momenten waarop je jezelf afvraagt waar de grens ligt tussen werkelijkheid en verbeelding? Sommige momenten lijken zo perfect dat ze volledig met je gemoed verglijden. Ze doen je tintelen van aan het puntje van je kruin tot in de toppen van je tenen, alsof bloed zich opnieuw een weg baant in organen sinds lang vergeten. Opnieuw tot leven gewekt voel je je uitgenodigd tot deelname aan het oneindige, en alles wat onweerlegbaar leek lijkt nu slechts een product van je kleingeestigheid…

“Verandering is de enige constante.” Gonst het door mijn hoofd alsof het werd ingefluisterd door het tokkelen van de regen op mijn voorruit. Vanuit de boxen in de hoedenplank verzorgt een contrabas het ritme van een jazz bandje dat zijn geroezemoes de onmetelijke nacht in stuurt. Onder ons glijdt een kronkelende bosweg omkranst door hoge boomstammen waarvan de kruinen zich in het alles omfloersende duister verbergen. Op de nietig lijkende koplampen, het vrolijk flikkerende lichtje van de radio en de sporadisch geplaatste lantaarnpalen na verraadt alleen de met regelmaat verhelderende bliksem het stipje dat ik ben op dit door god en mens verlaten stukje van de wereld.
“Verandering is de enige constante.” De magische woorden die alles weerleggen, weerklinken ditmaal in een overdonderend gerommel. De donder lijkt zo gevaarlijk dichtbij dat het de bodemplaat van de auto doet trillen. Op de achtergrond blaast een nietsvermoedende saxofonist een schelle solo in aanvulling op het van buiten komende tromgeroffel. “Verandering is de enige constante.” Giert nu ook de wind langs mijn ramen. Het was toen dat ik vergleed in het eindeloze, deel uitmakend van natuur en heelal. Alsof ik was ingewijd tot de geheimen van het alles, kletterde een salvo van regen zich op mijn koetswerk, wat het jazz bandje deed vervagen en de door de voorruit toestormende beelden vervormde tot dromerige kleurschakeringen. Als alles veranderlijk is, dacht ik terwijl ik met mijn koplampen de buitenste hoek van een opdoemende bocht bescheen, dan kan niemand ooit “het is zo” zeggen. Want hoe weet hij dat het nog wel zo is? Als iedereen zou zien dat niets “is” en alles “veranderlijk”, dan zouden we zijn als water, vormloos en onbestendig. Bij deze gedachten week de regen, de ruitenwissers vorderden zicht en het jazz bandje hervond mijn gehoor. De eerst sporadisch geplaatste lantaarnpalen werden nu regelmatiger en deden denken aan een landingsbaan voor mensen die het ijle verruilen voor voet aan grond. Synchroon met de donder botste ik op het begin van een verharde weg die het einde van het bos aankondigde…

Toen ik later thuiskwam en de pen boven papier liet zweven, schreef ik volgende woorden:

Geen mens kan zich roemen op recht en reden
om met “het is zo” u te woord te treden
want goede gronden betreedt hij pas,
bij “ik hoop dat het zo zal zijn” of
“ik meen dat het zo was”.
Verandering is de enige constante.
Ook wij als kind uit de aarde ontstaan
om er als oude grijsaard in op te gaan,
moeten zolang we lucht en leven genieten
ons in aller mogelijke vormen gieten.

Ergens daarbuiten hoog in de kruinen van een eeuwenoud bos wint de zwaartekracht het gevecht met de laatste regendruppels van een stormachtige nacht.