In het verder aardedonkere huis zwerft een zuil van licht horizontaal door de kamer.
Alsof in een spotlight dansen warrelende stofdeeltjes er doorheen.
Op de wijnrode muur breekt de straal in een spectrum van kleuren die eroverheen krioelen en zich in vlot tempo laten verjagen door weer andere kleuren. Uit twee pensioengerechtigde boxen klinkt het geluid dat als een tangodanser het licht en de stofdeeltjes begeleid. Om zo samen tot een climax te komen… die wij film zouden noemen.