Op één van mijn vele omzwervingen als beroepsavonturier (althans tussen mijn oren), kwam ik eens ergens te werken waar … Nuja lees maar.

“ Op mijn zoektocht naar een koffiemachine kwam ik, al hunkerend naar het bittere
vocht, voorbij een glazen doos die fungeerde als kantoor en ook onthaal. Over de
ramen van deze doos zaten twee geblindeerde banden in mat glas waartussen ik, in mijn
onwetendheid, van op een afstandje tussenheen gluurde. Het eerste wat ik zag, was
een muur geschilderd in een soort lichte mokka tint (koffie!!), enkele stappen dichterbij
gunde het perspectief mij de samengebonden haren van …, nog wat dichter de zachtgrijze
ogen, dan het welgevormde neusje, de lichtgekleurde lippen, de blanke gladde hals,
de half ontblote sleutelbeenderen en dan… de tweede band van mat glas.
In mijn haast om naar buiten te lopen, zodat niet elke raam in een straal van 5 meter rondom mij zou aandampen, was ik bijna de in de hal staande koffiemachine voorbij gelopen.

…Onnodig te verhalen dat ik op het einde van de dag alle koffievariaties en de daarbijhorende sneltoetsen uit het hoofd kende.”