(vervolg op de header) 

Diezelfde nacht sliep ik al nog voor ik mijn kussens raakte en vergleed in
een bodemloze slaap, waaruit zelfs een aanbellende postbode me niet kon wekken.
Later die dag in de nog schemerende uurtjes van de vroege namiddag, trok ik
met het door de postbode achtergelaten strookje papier naar het posthuis.
Waar een montere grijsaard van over zijn bril het vodje bekeek, mij met een bete grijns aanstaarde en mij mijn paspoort vroeg.
Ik stootte een keelgeluid uit dat nog het meeste weg had van “ajuk” en sloot
daarbij even de ogen.

Ik wierp mijn hoofd in mijn hals en ontblote mijn tanden, een niet
bestaand haardvuur vond zijn reflectie in mijn ogen en toen….
O FORTUNA

De grijsaard werd zo bleek als zijn baard en ik sloeg hem de daver op het lijf.
Proestend van ongemak en bijna in zijn speeksel stikkend vouwde hij zijn handen samen ter hoogte van zijn mond en zei “geen paspoort…geen paspoort”.
Daarna hield hij ontwapenend zijn handpalmen open aan weerszijde
van zijn lichaam ten teken van verzoening. Om dan bijna over zijn bureaustoel
te vallen in zijn haast om mij mijn pakje te bezorgen.

Toen opende ik mijn ogen weer en de grijsaard zat nog steeds op zijn stoel
met uitgestrekte handpalm mij vragend aan te kijken. Ik nam mijn paspoort en gaf hem die.

Even later stond ik weer op straat met een weinig belovende brief in mijn handen.
Bovenaan links op het onding prijkte de blauw met witte vlam van de politie.
Het was een boete wegens verkeerd parkeren!

Zucht, wat hebben brave burgers het zwaar te kampen.
Soms zou ik wat meer O FORTUNA willen zijn!