In de schemerende ruimte leek het wel alsof de witte toetsen licht straalde. Een enkel spotje richtte zijn lichtbundel op haar loshangende haren, die over haar schouders golfden tot aan haar handen. Haar handen… geen blik kon zich ervan wenden, luchtig als dagdromen gleden ze over het klavier. De door haar gedirigeerde hamertjes sloegen de snaren, op zulk een manier dat we van de hele stoel die ons werd aangeboden, enkel het puntje gebruikte.
Achteraan in de zaak deed een lichtend kaarsstompje vagelijk mijn aanwezigheid vermoeden. De door haar gespeelde tonen weerklonken op de muren waartegen mijn muurbankje leunde. Zonder mijn blik van haar te wenden, ontvlamde ik een cederhoutje en deed mijn cohiba gloeien. Blauwe slierten rook kringelden tot aan het plafond. De rook streelde zachtjes mijn tong en toen ik hem uitblies, wierp hij een waas over het tafereel, die de omliggende muren deed verdwijnen. Vanuit het halfdonker zat ik naar haar te kijken, mijn ogen waren droog, maar ik durfde ze niet sluiten, uit schrik dat het het plaatje zou beroeren. Zachtjes bracht ik de bruine cilinder naar mijn lippen. Naarmate ik hem tot as herleide, verdwenen ook de andere gasten, de tafeltjes, de drankjes, de stoelen…. Tot er alleen nog zij was. De roker herleid alles tot vuur en as, bedacht ik, de sigaar is het enige dat echt is, vuur en as, al het andere zijn slechts dromen. Toen bij mijn volgende trek het meisje met de piano verdween glimlachte ik en al glimlachend, verdween ik ook.
In het aardedonker was er enkel nog de stervende cohiba, met zijn gloeiende askegel, en de warme tonen van haar pianospel. De cohiba gloeide kort daarop voor het laatst, maar haar warme tonen bleven bij ons, tot het einde van de nacht.

Dit sluit aan bij Menck’s rooskleurige blogweek…in zoverre dat donkere bossen en verhelderende nachten rooskleurig kunnen zijn. Het is echter niet slapstick-rooskleurig dan wel rooskleurig als wanneer een mens zich herboren voelt na een dromerige rit doorheen een door de natuur gegeseld bos. Ik nodig de lezer uit zich te laten vergasten op een tocht doorheen mijn op het eerste zicht surrealistische wereldje…

Ken je de zeldzame momenten waarop je jezelf afvraagt waar de grens ligt tussen werkelijkheid en verbeelding? Sommige momenten lijken zo perfect dat ze volledig met je gemoed verglijden. Ze doen je tintelen van aan het puntje van je kruin tot in de toppen van je tenen, alsof bloed zich opnieuw een weg baant in organen sinds lang vergeten. Opnieuw tot leven gewekt voel je je uitgenodigd tot deelname aan het oneindige, en alles wat onweerlegbaar leek lijkt nu slechts een product van je kleingeestigheid…

“Verandering is de enige constante.” Gonst het door mijn hoofd alsof het werd ingefluisterd door het tokkelen van de regen op mijn voorruit. Vanuit de boxen in de hoedenplank verzorgt een contrabas het ritme van een jazz bandje dat zijn geroezemoes de onmetelijke nacht in stuurt. Onder ons glijdt een kronkelende bosweg omkranst door hoge boomstammen waarvan de kruinen zich in het alles omfloersende duister verbergen. Op de nietig lijkende koplampen, het vrolijk flikkerende lichtje van de radio en de sporadisch geplaatste lantaarnpalen na verraadt alleen de met regelmaat verhelderende bliksem het stipje dat ik ben op dit door god en mens verlaten stukje van de wereld.
“Verandering is de enige constante.” De magische woorden die alles weerleggen, weerklinken ditmaal in een overdonderend gerommel. De donder lijkt zo gevaarlijk dichtbij dat het de bodemplaat van de auto doet trillen. Op de achtergrond blaast een nietsvermoedende saxofonist een schelle solo in aanvulling op het van buiten komende tromgeroffel. “Verandering is de enige constante.” Giert nu ook de wind langs mijn ramen. Het was toen dat ik vergleed in het eindeloze, deel uitmakend van natuur en heelal. Alsof ik was ingewijd tot de geheimen van het alles, kletterde een salvo van regen zich op mijn koetswerk, wat het jazz bandje deed vervagen en de door de voorruit toestormende beelden vervormde tot dromerige kleurschakeringen. Als alles veranderlijk is, dacht ik terwijl ik met mijn koplampen de buitenste hoek van een opdoemende bocht bescheen, dan kan niemand ooit “het is zo” zeggen. Want hoe weet hij dat het nog wel zo is? Als iedereen zou zien dat niets “is” en alles “veranderlijk”, dan zouden we zijn als water, vormloos en onbestendig. Bij deze gedachten week de regen, de ruitenwissers vorderden zicht en het jazz bandje hervond mijn gehoor. De eerst sporadisch geplaatste lantaarnpalen werden nu regelmatiger en deden denken aan een landingsbaan voor mensen die het ijle verruilen voor voet aan grond. Synchroon met de donder botste ik op het begin van een verharde weg die het einde van het bos aankondigde…

Toen ik later thuiskwam en de pen boven papier liet zweven, schreef ik volgende woorden:

Geen mens kan zich roemen op recht en reden
om met “het is zo” u te woord te treden
want goede gronden betreedt hij pas,
bij “ik hoop dat het zo zal zijn” of
“ik meen dat het zo was”.
Verandering is de enige constante.
Ook wij als kind uit de aarde ontstaan
om er als oude grijsaard in op te gaan,
moeten zolang we lucht en leven genieten
ons in aller mogelijke vormen gieten.

Ergens daarbuiten hoog in de kruinen van een eeuwenoud bos wint de zwaartekracht het gevecht met de laatste regendruppels van een stormachtige nacht.

In het verder aardedonkere huis zwerft een zuil van licht horizontaal door de kamer.
Alsof in een spotlight dansen warrelende stofdeeltjes er doorheen.
Op de wijnrode muur breekt de straal in een spectrum van kleuren die eroverheen krioelen en zich in vlot tempo laten verjagen door weer andere kleuren. Uit twee pensioengerechtigde boxen klinkt het geluid dat als een tangodanser het licht en de stofdeeltjes begeleid. Om zo samen tot een climax te komen… die wij film zouden noemen.

Mijn eerste stokje en dat al vanaf post 3!
Veel dank daarvoor Osahi!

3 bands en/of artiesten die ik vorig jaar heb leren kennen?

Bij deze een greep uit 3 heel erg uiteenlopende muziekstijlen…

1) Celliste Jacqueline du Pré (geboren 1945- overleden 1987)

Onlangs leren kennen via you-tube en meteen aan haar verknocht!
Niet alleen klinkt het stuk dat ik hier onder plak fantastisch
maar zelden zag ik een vrouw zo levendig genieten van haar spel.
Het meisje werd op haar 22st beroemd en door sommige uitgeroepen
als de beste celliste van de 20st eeuw, maar kreeg jammer
genoeg op het hoogtepunt van haar roem te kampen met de ziekte
multiple sclerose waardoor ze haar cellospel heeft moeten opgeven.
Hoe het ook heeft mogen gaan, hieronder kan je genieten van
het beloofde filmpje.

2) Folkmetalband Eluveitie (http://www.myspace.com/eluveitie)

2007 was voor mij HET festival jaar, was nog nooit eerder naar
een festival geweest. Drie dagen vergeten te eten, slapen
met stopjes in je oren en op dag drie het verschil tussen bier
en cola niet meer proeven….fantastisch!
Het festival heet Graspop (www.graspop.be) en de beste groep
die er (volgens mij) op 2007 aanwezig was heet Eluveitie.
Heb na afloop al hun cd’s gekocht, was niet moeilijk, ze hadden
er maar 2. (ondertussen “bijna” 3)
Dit jaar Graspop, ik zal er zijn, hopelijk Eluveitie ook.

3) Jazz-zangeres Norah Jones (en sinds kort ook actrice)

Mag herontdekken ook? Ik kende haar reeds van haar muziek
Maar eind vorig jaar leerde ik haar ook kennen op het witte doek.
“My Blueberry Nights“, 45 minuten gereden om de dichtstbijzijnde
bioscoop te bereiken die hem draaide, maar het was elke kilometer waard!

3 dingen die ik afgelopen jaar heb meegemaakt,
gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven

1) In Januari was ik voor het eerst sinds mijn 15, één volledig
jaar vrijgezel. Ik was nog nooit zover van huis geweest.
(Ondertussen 2 jaar vrijgezel en die thuis is ver zoek,
ik hoop maar dat ik niet net als Odysseus 20 jaar van huis ben.)

2) Uit de bol gegaan bij optreden Papa Roach, mij nog nooit
zo staan uitleven op muziek. Het was rond de middag (festival)
en ik was wakker van de middag de dag ervoor (van nachtshift rechtstreeks…),
had een krat bier gedronken (op nuchtere, onbeslapen maag)
en het regende dat het goot, ben na afloop in mijn tentje gekropen om te slapen tot de avond.

3) Met 8 vrienden een kanjer van een villa gehuurd in zuid Frankrijk.
Gelegen op een heuvel omringt door wijngaarden, privé zwembad, privé bos,
tot zelfs een eigen bibliotheek! (waarvan ik naar ik meen elk boek minstens 2x
heb vastgehad ;-)) Deze villa is de meetlat waarmee elk volgend
vakantiehuis gemeten zal worden.

3 (vreselijke) blunders die ik in 2007 op mijn naam heb staan?
3 dingen die me héél stiekem ongelooflijk trots maakten?

Blunders:

1) Verkeersboete 1

2) Verkeersboete 2

3) Verkeersboete 3

(Alle drie omwille van verkeerd parkeren)

Stiekem ongelooflijk trots op:

1) Zonder ervaring muren beginnen schilderen (in het wijnrood en tortelduifgrijs)
en het er goed vanaf gebracht.

2) Katje “Pipedum” geadopteerd.

3) Enkele van mijn gedichten die ik na meer dan 2x lezen nog steeds goed keurde.

Ik ken nog maar heel weinig mensen, dus bij deze, wie het stokje wil, mag het vangen!
(Ik doe trouwens ook mijn recentste parkeerboete van de hand….iemand? Niemand?)

 Op één van mijn vele omzwervingen als beroepsavonturier (althans tussen mijn oren), kwam ik eens ergens te werken waar … Nuja lees maar.

“ Op mijn zoektocht naar een koffiemachine kwam ik, al hunkerend naar het bittere
vocht, voorbij een glazen doos die fungeerde als kantoor en ook onthaal. Over de
ramen van deze doos zaten twee geblindeerde banden in mat glas waartussen ik, in mijn
onwetendheid, van op een afstandje tussenheen gluurde. Het eerste wat ik zag, was
een muur geschilderd in een soort lichte mokka tint (koffie!!), enkele stappen dichterbij
gunde het perspectief mij de samengebonden haren van …, nog wat dichter de zachtgrijze
ogen, dan het welgevormde neusje, de lichtgekleurde lippen, de blanke gladde hals,
de half ontblote sleutelbeenderen en dan… de tweede band van mat glas.
In mijn haast om naar buiten te lopen, zodat niet elke raam in een straal van 5 meter rondom mij zou aandampen, was ik bijna de in de hal staande koffiemachine voorbij gelopen.

…Onnodig te verhalen dat ik op het einde van de dag alle koffievariaties en de daarbijhorende sneltoetsen uit het hoofd kende.”

(vervolg op de header) 

Diezelfde nacht sliep ik al nog voor ik mijn kussens raakte en vergleed in
een bodemloze slaap, waaruit zelfs een aanbellende postbode me niet kon wekken.
Later die dag in de nog schemerende uurtjes van de vroege namiddag, trok ik
met het door de postbode achtergelaten strookje papier naar het posthuis.
Waar een montere grijsaard van over zijn bril het vodje bekeek, mij met een bete grijns aanstaarde en mij mijn paspoort vroeg.
Ik stootte een keelgeluid uit dat nog het meeste weg had van “ajuk” en sloot
daarbij even de ogen.

Ik wierp mijn hoofd in mijn hals en ontblote mijn tanden, een niet
bestaand haardvuur vond zijn reflectie in mijn ogen en toen….
O FORTUNA

De grijsaard werd zo bleek als zijn baard en ik sloeg hem de daver op het lijf.
Proestend van ongemak en bijna in zijn speeksel stikkend vouwde hij zijn handen samen ter hoogte van zijn mond en zei “geen paspoort…geen paspoort”.
Daarna hield hij ontwapenend zijn handpalmen open aan weerszijde
van zijn lichaam ten teken van verzoening. Om dan bijna over zijn bureaustoel
te vallen in zijn haast om mij mijn pakje te bezorgen.

Toen opende ik mijn ogen weer en de grijsaard zat nog steeds op zijn stoel
met uitgestrekte handpalm mij vragend aan te kijken. Ik nam mijn paspoort en gaf hem die.

Even later stond ik weer op straat met een weinig belovende brief in mijn handen.
Bovenaan links op het onding prijkte de blauw met witte vlam van de politie.
Het was een boete wegens verkeerd parkeren!

Zucht, wat hebben brave burgers het zwaar te kampen.
Soms zou ik wat meer O FORTUNA willen zijn!